Zwanger

12 weken zwanger: Eindelijk mag ik het zeggen

Zwanger

Sommigen van jullie hadden het al geraden en sommige van jullie wisten het al. Na twee jaar proberen, ben ik eindelijk zwanger! Ik ben nu 12 weken en we hebben het net aan onze familie en vrienden verteld. Iedereen is super enthousiast en wij natuurlijk ook! Het was een lange weg, maar we zijn er eindelijk!

De weg naar onze zwangerschap was niet makkelijk. We hebben het twee jaar lang geprobeerd, hebben een miskraam gehad en hebben ons in het ziekenhuis laten testen. Daar kwam uit dat we allebei helemaal gezond zijn, want het eigenlijk alleen nog maar frustrerender maakte. Een tijdje geleden hadden we onze laatste kans om natuurlijk zwanger te worden, voordat we het IUI traject in zouden gaan. Dus ik zei tegen mijn man: “Weet je, laten we deze maand gewoon relaxen en ons er ff niet mee bezig houden. Volgende maand gaan we toch het traject in, dan kunnen we nu net zo goed nu even een adempauze nemen.”En hij was het daarmee eens. Kun je geloven dat ik een positieve zwangerschapstest in mijn hand hield, een paar weken later? We waren zo blij, maar ook heel voorzichtig. Het was al eens eerder misgegaan. Maar al na een paar weken kwam ik er al achter dat deze zwangerschap in niets leek op de vorige. De vorige keer heb ik me nooit zwanger gevoeld, maar nu was ik mega misselijk en echt héél erg moe. Ik weet niet of ik ooit zo moe ben geweest. Maar ik klaagde nooit, want in mijn hoofd werkte het zo: hoe meer zwanger ik me voelde, hoe gezonder de baby was.

6 weken: Weer een miskraam?

Toen ik bijna 7 weken zwanger was, had ik mijn eerste echo. En ik had gelijk, met de kleine ging het hartstikke goed. We zagen zelfs al een hartje kloppen! Zo mooi! De eerste weken was ik nog steeds super moe. Wanneer we ook maar naar buiten gingen, of bij mensen op bezoek waren, kon ik nauwelijks mijn ogen open houden. Ook ging mijn eetlust ontzettend omhoog en ik was al wat aangekomen. Op een gegeven moment nam ik hetzelfde soort bloedverlies waar als toen ik een miskraam kreeg. Kleine speldenprikjes bloed, bijna niet zichtbaar als je er niet op lette. Maar ik lette er wel op. De eerste keer (toen het een miskraam werd) negeerde ik het, maar dat zou mij nu niet gebeuren. Ik belde direct voor een spoedecho. Goddank was alles oke! Het hartje klopte nog steeds en de kleine was zelfs al behoorlijk gegroeid. Mijn bloeddruk was wat hoog, maar dat was waarschijnlijk de stress.

GERELATEERD: 35 WEKEN ZWANGER: THUISOPNAME VANWEGE TE HOGE BLOEDDRUK

10 weken: Moe moe moe

Na mijn 8e week kakte mijn eetlust ontzettend in. Maar op een goede manier! Ik had absoluut geen zin in vette of andere ongezonde dingen en ik kon alleen maar aan fruit en salades denken. Vers, fris, koud eten. Ook vertrouwde ik mijn lichaam nog steeds niet helemaal en bleef ik bang dat het de baby zou afstoten. Ik was nerveus voor iedere echo. Maar de kleine bleef groeien en het hartje bleef kloppen. Zo fijn! Ondertussen stond mijn leven totaal stil. Ik kreeg mezelf nauwelijks van de bank af, ik was zo moe dat ik de hele dag wel kon slapen. Toen ik 10 weken zwanger was hadden we weer een echo en zagen we voor het eerst een echt babyvormig klein mensje. Dat was echt fantasisch!

12 weken: Iedereen weet het

Terwijl ik dit schrijf, ben ik 12 weken zwanger. We hebben het goede nieuws aan iedereen verteld en ze zijn allemaal super enthousiast. De laatste echo ging goed en we zagen nu echt armpjes en beentjes. Misschien wordt het tijd dat ik stop me zorgen te maken. Ik heb nog geen babybuikje en ik ben nog steeds erg moe en misselijk. Maar over het algemeen voel ik me prima en geniet ik erg van alles.

Ik kan het niet geloven, ik ben gewoon zwanger!

Share:

Leave a reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.