35 weken zwanger: Thuisopname

Ik ben vandaag bijna 35 weken zwanger en tot nu toe ging het super. Geen opgezwollen handen en voeten, weinig overtollige zwangerschapskilo’s, geen rare kwaaltjes, geen hormonen die raar gaan doen en mij een onmogelijk mens maken om mee te leven (althans dat denk ik, haha!), alles heerlijk, alles fijn. Mijn kadootje voor de lange pijnlijke weg naar het zwanger worden, hield ik mezelf graag voor. Ik vind het dan ook moeilijk te verkroppen dat mijn zwangerschap sinds een paar dagen ineens zo stressvol lijkt te zijn geworden. Ik wil heel graag mijn verhaal even kwijt, dus ik zal jullie vertellen wat er aan de hand is.

Bloeddruk toch weer hoog

Zoals ik al eerder had verteld, werd al vroeg in mijn zwangerschap duidelijk dat mijn bloeddruk aan de hoge kant was. Voordat ik zwanger werd is deze nooit opgemeten, dus of het altijd al zo was konden we helaas niet weten. Zelf vermoed ik dat het altijd al wat hoger is geweest. Ik kreeg al gauw medicijnen om de bloeddruk te verlagen. Die hielpen ontzettend goed, mijn bloeddruk was al gauw weer vrij normaal. Helaas veranderde dit een paar weken geleden, de bloeddruk was bij elke meting toch weer vrij hoog. Voor het ziekenhuis een reden om mij nauwkeuriger in de gaten te houden, dus moest ik vaker langskomen.

Een klein kindje

Vanwege mijn hoge bloeddruk werden er ook vaker groei-echo’s ingepland, om de groei van het kindje in de gaten te houden. Nou wil het geval dat ik maar een klein vrouwtje ben, zoals wel meer vrouwen in mijn familie niet heel groot zijn. Dat ik dus ook een kleine dochter zou krijgen, was iets waar ik al rekening mee hield. En inderdaad, al bij de eerste groei-echo bleek dat ze niet heel groot was. Alle lengtes waren oké, behalve de onderbeentjes. Niet meteen een probleem, vanwege dus mijn eigen lengte. Na een paar weken bleek ze zelfs een groeispurt te hebben gemaakt. Goed nieuws! Toch veranderde na nog een groei-echo de mening van mijn gyneacoloog en vond ze het nodig om te checken of het kindje genoeg voedingsstoffen door de navelstreng aangeleverd kreeg. Dit omdat ook de buikomtrek wat aan de kleine kant was. Dit werd onderzocht en mij werd in de eerste instantie verteld dat alle uitslagen goed waren en dat er niets raars aan de hand was.

Aan de apparaten

Tot afgelopen woensdag. Begin van de middag kreeg ik een telefoontje. Of ik direct naar het ziekenhuis wilde komen, want ze wilden toch wel graag een hartfilmpje van de baby maken en mijn bloeddruk langdurig testen. Ik schrok behoorlijk. Ik had dit al vaker meegemaakt, dat ze eerst zeggen dat er niets aan de hand is en dan ineens heel paniekerig gaan lopen doen. En helaas slaat dat ook op mij over, dus heb ik even behoorlijk moeten huilen. Gelukkig boodt Rick aan om vanuit zijn werk naar huis te komen en met mij mee te gaan naar het ziekenhuis. Super fijn en lief en zeer welkom!

Eenmaal daar, zei de zuster, inclusief meelevende blik: ‘Jij bent hier omdat je kindje niet goed groeit toch?’ Uh hallo, niet goed groeit? Ik wist van niets. Dit viel me even heel rauw op mijn dak en ik voelde me meteen nog rotter en ik voelde me best wel boos over de gang van zaken. Ik probeerde het niet te laten merken, want ik weet dat zij ook maar hun werk doen en mij en de baby alleen maar willen helpen. Ik werd aan de apparaten gelegd en zo’n drie kwartier lang konden we de hartslag van ons kindje horen (dat was dan wel weer fijn) en werd automatisch elke tien minuten mijn bloeddruk gemeten. Daarna moesten we nog een dik uur op de kamer wachten op de uitslag. Ook nu vonden ze de uitslagen best wel prima, al was mijn bloeddruk echt wel heel hoog. Dat zou betekenen dat ik vaker zou moeten langskomen, maar dat kreeg ik nog te horen.

GERELATEERD: 17 WEKEN ZWANGER: KRIJGEN WE EEN MEISJE OF EEN JONGEN?

De volgende dag (donderdag), totaal onverwacht, weer hetzelfde. Een telefoontje van het ziekenhuis, of ik langs kon komen, want ze wilden wéér een hartfilmpje maken. Geweldig. Ik besloot dat ik Rick niet nog een keer naar huis kon laten komen en ik wist natuurlijk ook al wat me te wachten stond, dus ging ik alleen. Hetzelfde verhaal, ik werd aan de apparaten gelegd, hoorde meteen de hartslag van ons meisje en iedere 10 minuten werd mijn arm automatisch fijn geknepen en werd mijn bloeddruk gemeten. Ik voelde me iets rustiger dan de dag ervoor en de tijd leek ook veel sneller te gaan. Wat wel vervelend was, was dat me verteld werd dat ik maar lekker rustig moest liggen en mijn ogen maar even dicht moest doen, maar dat er wel om het kwartier een nieuw gezicht binnenkwam met een nieuwe test. Dan weer bloedafname, dan weer iemand die vragen kwam stellen, dan weer een echo. Rust was er niet bij. Maar ik voelde me best oke en iedereen was heel aardig voor me. Helaas was mijn bloeddruk nog hoger dan de dag ervoor.

De uiteindelijke beslissing: thuisopname

Na een hele tijd plat te hebben gelegen en na heel veel onderzocht te zijn, werd er een beslissing genomen. Ik word opgenomen. Maar niet in het ziekenhuis. Thuis. Een thuisopname betekent dat ik dezelfde dingen mag doen als die ik in het ziekenhuis mag (lees: bijna niets), maar wel lekker thuis mag zijn. Ook komt er elke dag iemand van de thuiszorg langs om een hartfilmpje te maken, mijn bloeddruk te meten, alles wat er de afgelopen dagen ook is gedaan. Maar verder gaat mijn zwangerschapsverlof nu dus officieel in en mag ik niets meer doen. Niet koken, niet op visite gaan, geen huishoudelijke klusjes en geen boodschappen doen. Huisarrest. Ook zijn mijn medicijnen (voor de bloeddruk) verhoogd. Maar het is voor een goed doel. Laten we hopen dat het allemaal niets met mijn hoge bloeddruk te maken heeft en ons kindje inderdaad gewoon klein is, net als haar mama.

Share: