Hoe een weekend met vriendinnen weer perspectief bracht

“Ben jij niet even toe aan een break?” merkte vriendin Femke anderhalve maand geleden op, terwijl we aan het kletsen waren in Whatsapp. Een terechte opmerking. Ik had namelijk zojuist jankend mijn hart bij haar gelucht. Er zijn van die momenten dat het moederschap me even teveel wordt. Periodes waarin ons dametje meerdere keren per nacht wakker wordt, niet wil eten, overdag ook niet wil slapen en geen minuut alleen wil spelen. Met Femke en Caroline bespreek ik dit geregeld in onze appgroep maar nu sprak ik Femke toevallig even privé.

Geen man en kind, wél chocolade

“Geef me even twee minuten.” zei ze. Al snel kreeg ik de mededeling dat zij en Caroline hadden besloten dat ik binnenkort een weekend zou komen logeren. “En het is geen discussiepunt.”

Liefste vriendinnen ever. Femke ken ik zo’n 8 jaar, Caroline een klein half jaar. Beiden zijn ze goud waard, ieder op hun eigen manier. Ik regelde het met De Echtgenoot, en zo was het dat ik op een zaterdag op de trein stapte naar Arnhem. Zonder man, zonder kind, maar mét chocolade.

Vroeg slapen ain’t gonna happen

De dag voordat ik op de trein stapte, was ik uitgebreid aan het mijmeren over de nacht die ik zou doorbrengen in de stad die ik een aantal jaren eerder mijn thuis noemde. Geen dreumes om mij heen, dus ik zou heerlijk rond een uurtje of 9 naar bed gaan en dan 12 uur lang aan één stuk door slapen. Ik zou genieten van mijn tijd met vriendinnen en mijn man en kind geen seconde missen.



Dat was het plan en ik kon niet wachten. Maar je raadt het al. De hele avond zaten we gezellig voor de tv en pas om half 12 lag ik in bed. Een bed wat overigens nog heerlijker lag dan mijn eigen bed, dat moet ik wel zeggen.

Niet missen ain’t gonna happen

Ik vind het een grappig iets. Hoe erg je ook verlangt naar even tijd voor jezelf, hoe erg je er ook aan toe bent om even geen mama te zijn, het loopt altijd anders dan verwacht.

Ik heb genoten van mijn tijd met vriendinnen! Het was zo gezellig! Ik had Femke al eeuwen niet meer gezien en het was ook super leuk om Caroline te zien. Met Femke heb ik mezelf zaterdag afgemat door 5 kilometer over de Posbank in Rheden te wandelen (prachtig!) en zondag deden we heerlijk met zijn drieën een high tea (verrassing voor mij van de meiden, ik vond het zo lief!) en die was de beste ooit!

Posbank Rheden

Maar zaterdagavond toen ik in bed lag, had ik het mega moeilijk. Ik was voor het eerst sinds de geboorte van mijn dochter, 18 maanden geleden, niet bij haar om haar een welterustenknuffel te geven en dat kwam wel binnen. Dus dat ik ze niet zou gaan missen had ik behoorlijk onderschat. Hoe kon ik dat ook denken?

Perspectief

“Dit brengt alles wel weer in perspectief, of niet?” merkte Femke op, toen ik haar zondagochtend vertelde dat ik man en kind zo erg had gemist ‘s avonds. En ondanks het heerlijke weekend met vriendinnen, was ik over die opmerking nog steeds sceptisch. Ik dacht, ja hartstikke leuk allemaal, maar maandag begint alles gewoon weer opnieuw.

Maar Femke, als je dit leest… je had gelijk. Het brengt alles weer in perspectief. Het moederschap is soms zwaar en zeker wanneer je het fulltime doet. Maar ik kan niet zonder mijn lieve man en vrolijke meisje. Als ik ‘s avonds in mijn bed lig, wil ik haar gewoon een kus hebben gegeven. En dat is toch wel heel fijn om te weten.

Share: