Mijn Bevalling: Ingeleid & 10 dagen Ziekenhuis

Mijn kleine meisje is alweer 17 maanden oud. Ik kan niet wachten tot ik niet meer in ‘maanden’ over haar leeftijd hoef te praten eerlijk gezegd, de tijd lijkt daardoor zoveel sneller te gaan! Maar in die 17 maanden heb ik eigenlijk nog nooit het verhaal van mijn bevalling met jullie gedeeld. Terwijl ik het wel al bijna helemaal geschreven had! Dus hier is het alsnog: mijn bevallingsverhaal.

Accute hoofdpijn

Ik was 37 weken en 4 dagen zwanger, toen ik een check-up afspraak met de gynaecoloog had. Mijn man was ook mee gekomen, super fijn. Na de echo zaten we aan haar bureau te praten over de zwangerschap. Ik wist dat vanwege mijn hoge bloeddruk de baby wat minder voedingsstoffen binnenkreeg en aan de kleine kant was. Ik zat hierdoor dan ook al bijna drie weken in een thuisopname. De gynaecoloog zei mega enthousiast (waarom?!) dat ze me wilde gaan inplannen voor een inleiding.

“Nou, eens even kijken.” zei ze terwijl ze in haar agenda keek. “Er zijn al 4 inleidingen gepland voor de komende twee dagen, dus ik kijk even waar ik je tussen kan proppen.” Pardon? De komende twee dagen? Als in, morgen of de dag daarna? Accute hoofdpijn van de stress! Maar echt! “Oh, ik zie dat je al ingepland staat voor morgen, jij bent één van die vier. Fijn heh?!”

Ik was zo blij dat mijn man bij me was, want er drong daarna geen woord meer tot me door. Waarom kon niemand mij dit even wat eerder vertellen? Ik was er nog niet klaar voor om de volgende dag te bevallen! We moesten nog zoveel doen! Hoe kon ze denken dat ze iets fijns voor me deed! Ik had nog niet alle babykleertjes gewassen, we hadden nog niemand voor de kat geregeld en de babykamer was een rotzooi, want nesteldrang had ik blijkbaar niet gehad ofzo.

Na de afspraak, besloten we het even te laten bezinken door een kopje thee te drinken in het ziekenhuisrestaurant. Mijn hoofd stond op ontploffen van de koppijn! Ik voelde me zo gestresst. Achteraf begrijp ik dat het divagedrag was, want laten we eerlijk zijn: behoorlijk veel mensen weten niet van te voren wanneer ze gaan bevallen en die verrassing is dan vaak nog groter! Maar ik kon het niet helpen. Ik was zo bang! Maar toen we thuiskwamen maakten we samen een lijst van wat er nog moest gebeuren en ergens laat in de middag was alles klaar.

Het beruchte ballonnetje

De volgende ochtend om 7:00 uur meldden we ons in het ziekenhuis. Nog steeds met een knallende koppijn! De zuster bracht ons naar onze kamer en sloot me aan op de CTG, om mijn bloeddruk en die van de baby in de gaten te houden. Na een tijdje kregen we ontbijt! Ik kon wel een paard op, maar omdat ik ‘aan het bevallen was’ mocht ik maar één boterham. Top.

Na een tijdje, ergens tussen 9:00 en 10:00 uur was het tijd voor actie. Volgens de zuster had ik ongeveer anderhalve centimeter ontsluiting, dus gingen ze een ballonnetje plaatsen. Die zou dan de ontsluiting moeten stimuleren. Toen dit gedaan was, konden we eigenlijk alleen maar wachten en proberen te ontspannen. Ik kan me niet helemaal herinneren hoe ik al die uren door ben gekomen. Dat het hoogst irritant was om te plassen met al die draden die uit je hangen, dat weet ik nog wel. Maar ook dat het bed waar ik in lag mijn dood zou betekenen als ik daar nog langer in moest liggen. Het zal wel gelegen hebben aan mijn vrij zware achterste, maar ik had het idee dat ik dwars door het matras(je) heen ging en op een metalen plaat lag. Toen ik dit aan de zuster vertelde, regelde ze een normaal ziekenhuisbed voor me. Dat was beter, maar nog steeds niet ideaal.

‘s Nachts was de CTG een ware ramp. Het apparaat verloor een paar keer de verbinding, waardoor er steeds een alarm afging en we dus niet fatsoenlijk konden slapen. Later in de nacht besloot de zuster dat ze een infuus ging aanbrengen, waarmee de volgende dag de weeënopwekker zou worden toegediend. Ondertussen had ik ongeveer 3 centimeter ontsluiting, niet veel dus.

Keizersnede?

De volgende ochtend brachten ze een nieuw ballonnetje in – wat een stuk vervelender voelde dan de eerste keer. Rond 13:00 uur in de middag gebeurde er iets geks. Ik voelde iets knappen. Als een gespannen elastiekje wat knapt. Ik wist meteen dat er 2 opties waren. Of het ballonnetje was geknapt of mijn vliezen waren gebroken. Ik riep er een zuster bij en terwijl ik uitlegde wat ik had gevoeld, voelde ik een warme sensatie, haha. Het voelde alsof ik plaste! Ik onderbrak mijn eigen verhaal en zei: “Ik voel iets stromen, ik denk dat mijn vliezen zijn gebroken!” De zuster checkte het en het klopte!



Nu moest er een elektrode naar binnen worden gebracht die op het hoofdje van de baby zou worden geplaatst. Dit was om haar hartslag nog beter te kunnen peilen. Nog meer snoertjes dus, daar beneden! Ook gaven ze me de weeënopwekkers via het infuus. Het werkte en de uren erna voelde ik ongeveer elke 10 minuten lichte weeën. In de avond had ik echter nog steeds maar 3,5 centimeter ontsluiting. Super, Vera had dus blijkbaar geen haast.

Tegen 20:00 uur waren de weeën zo krachtig, dat ik smeekte om pijnbestrijding. Van te voren had ik gezegd geen ruggeprik te willen, maar het boeide me niet. Ik wilde die pijn niet meer. En ik moet zeggen – al is dit natuurlijk persoonlijk – ik vond een ruggeprik helemaal niet zo pijnlijk. Daar was ik zo blij om! En het voelde heerlijk om even geen pijn van de weeën meer te voelen. Even… Want iets na 22:00 uur begon ik de weeën door de ruggeprik heen te voelen. Net zo krachtig of misschien krachtiger als eerst. Toen (en hier herinner ik me geen woord van) begon de arts met de zuster en mijn man te overleggen over een mogelijke keizersnede. Blijkbaar werd er zelfs al een kamer gereed gemaakt en de weeënopwekkers werden stopgezet. Het volgende wat ik mij herinner is de zuster, die me vol verbazing mededeelde dat ik 10 centimeter ontsluiting had! De keizersnede was niet meer nodig.

Bang

Meteen werden de weeënopwekkers weer toegediend en rond 22:45 uur was het tijd om te gaan persen. Tussen de persweeën zat iedere keer best wel wat tijd. Ik kletste tussendoor met de gynaecoloog en verloskundige en maakte nog grapjes over hoe saai ik dit vond. En dat vond ik ook echt! Toen, rond 23:00 uur was het tijd om echt even aan het werk te gaan en moest ik harder mijn best doen.

Na een paar flinke persweeën, vroeg ik Rick om wat water. Ik dronk en merkte dat mijn tong gevoelloos was. Ik wist meteen dat dit niet iets was om voor me te houden, dus ik zei letterlijk: “Jongens, ik weet niet, maar ik voel mijn tong niet meer.” En terwijl ik sprak, merkte ik dat de geluiden om mij heen raar begonnen te klinken. Metaalachtig en trillend. Ik hoor het ook wel eens als de digitale televisie even stoort. Op dit moment begon ik een beetje in paniek te raken, het voelde absoluut niet oké. Er kwam nu ook een soort hard metaalachtig gezoem bij en voor het eerst in mijn leven, sprak ik de woorden: “Ik ben bang!” Ik begon zelfs een beetje te huilen.

De zuster die mijn hand vasthield, was heel lief en zei dat ik kalm moest blijven. Ook legde ze een koud washandje op mijn voorhoofd. En terwijl alles om me heen nog steeds heel raar klonk en ik nog steeds het gevoel had dat ik elk moment out kon gaan, werd me verteld dat ik nog één keer flink moest persen. Ik gaf mijn alles en met één keer lang flink persen, werd Vera geboren om 23:18 uur! Op hetzelfde moment werd alles om me heen weer normaal, geen raar gezoem meer om me heen en iedereen klonk weer normaal.

Ik heb nooit geweten wat er in die laatste minuten nou precies met me aan de hand was. Ik weet ook niet of de gynaecoloog het wist. Maar later vertelde mijn man mij dat toen ik aangaf dat ik bijna out ging, dit het teken was voor de ‘crew’ om heel gauw onze dochter geboren te laten worden. Ze hebben toen een pomp gebruikt om me te helpen bij de laatste perswee. Ik heb hier niks van gemerkt. Ook vertelde mijn man me dat de gynaecoloog en verloskundige erg schrokken van hoe klein en dun ze was. Ze woog 1880 gram en was vel over been. Maar gelukkig verder helemaal gezond!

10 Dagen in het ziekenhuis

Omdat Vera door haar lage geboortegewicht een dysmature baby was en mijn bloeddruk nog steeds erg hoog was, moesten we na haar geboorte nog best lang in het ziekenhuis blijven. Wel een dikke week! Een hele nare week voor mij. Vera deed het heel goed, maar ik moest continue gecheckt en getest worden, waardoor ik bijna geen tijd met Vera kon doorbrengen of haar kon leren verzorgen. Gelukkig was Rick er altijd bij, die haar fantastisch opgevangen heeft. Maar ondertussen lag ik vaak ‘s avonds huilend in bed, omdat ik van de hoofdpijn en de warmte (waar alleen ik last van had) niet kon slapen en ik vond dat ik faalde als moeder.

Omdat mijn bloeddruk maar niet lager werd, werd er flink op los geëxperimenteerd met allerlei medicijnen en doseringen. Dit was best frustrerend, omdat ik het gevoel had dat ze me niet lieten ontspannen en hierdoor mijn hoge bloeddruk én mijn knallende hoofdpijn in stand hielden.

Toen ik op een gegeven moment een medicijn kreeg waardoor mijn bloeddruk mega snel zou dalen en ik bijna out ging – zonder dat ze me hiervoor hadden gewaarschuwd en ik dus ook nog eens een paniekaanval kreeg – was ik het echt helemaal zat. Wat was ik blij dat ze uiteindelijk inzagen dat ik in mijn eigen huis vast veel meer tot rust zou komen en we na 10 dagen eindelijk als gezin naar huis mochten.

In de 10 dagen dat we in het ziekenhuis verbleven zijn we geweldig bijgestaan en verzorgd door alle lieve mensen van het couveuseteam. Ik vond het een hele moeilijke tijd en denk er ook niet graag aan terug. Voor mij geen kraamperiode op een roze wolk. Maar zij maakten het zeker wel dragelijker. Heel veel liefde voor hen!

Share: