tweede kind
Zwanger

Mijn gedachten over een tweede kind

Iedere moeder zal het wel herkennen. Je kind is nog maar net geboren en de vraag wanneer het tweede kind komt, wordt al gesteld. Nou gebeurde dat bij ons niet direct gelukkig, maar zo langzamerhand beginnen sommige mensen om ons heen zich toch af te vragen of wij een tweede kind zouden willen. En dat is oké! Als mensen er op een normale manier geïnteresseerd in zijn, wil ik daar best over praten. We zijn dan ook allebei heel duidelijk over het antwoord. Op dit moment komt er geen tweede en we weten ook niet of dat ooit gaat gebeuren. Om uit te leggen waarom, zal ik het één en ander moeten vertellen over de gebeurtenissen van de afgelopen 2 à 3 jaar.

Mijn eerste zwangerschap

Zwanger worden is voor ons geen vanzelfsprekend iets geweest. Zo’n tweeënhalf jaar heeft het voor ons geduurd voordat de zwangerschapstest een positieve uitslag gaf. Op het randje, want als die ronde niet zou zijn gelukt, zouden we officieel de medische molen in gaan. Al bij 6 weken zwangerschap werd er bij mij een hoge bloeddruk geconstateerd. En omdat ik een paar maanden eerder een miskraam had gehad, moest ik al gauw iedere week komen voor controle. Dat gaf best wat stress in mijn leven, omdat ik niet begreep waar de hoge bloeddruk vandaan kwam. Ik drink al jaren geen druppel alcohol, ik heb nooit gerookt en ik was wel wat te zwaar, maar niet heel overdreven. Ondanks mijn onrust, ging de zwangerschap heel relaxed.

Thuisopname

Rond mijn 35e zwangerschapsweek veranderde dat. En naar mijn mening op een hele vervelende manier. Een paar dagen eerder had de arts wat zorgen geuit, omdat de afmeting van de beentjes en de buikomtrek wat aan de lage kant was. Er werd getest of de baby genoeg voedingsstoffen via de navelstreng kreeg en dat bleek goed. Toch kreeg ik een paar dagen later een telefoontje of ik direct naar het ziekenhuis wilde komen om een hartfilmpje van de baby te maken en mijn bloeddruk langdurig te testen. Ik ben hier enorm van geschrokken, omdat eerst alles goed leek. Na een paar dagen later weer hetzelfde onderzoek, werd besloten dat ik vanaf nu totaan de bevalling het huis niet meer mocht verlaten, alleen nog maar op de bank mocht liggen en elke dag thuis door iemand van de thuiszorg zou worden gecontroleerd. Ik kwam in de thuisopname terecht. Een zeer vervelende periode.

tweede kind zwanger

Bevalling & kraambed

Na mijn bevalling heb ik voor mijn gevoel door dit alles ook geen fijne kraamtijd gehad. We moesten 8 dagen in het ziekenhuis verblijven. In de eerste instantie omdat onze dochter veel en véél te mager was en op gewicht moest komen, maar ook omdat mijn hoge bloeddruk blijkbaar voor het ziekenhuispersoneel een raadsel bleef wat opgelost moest worden. Begrijpelijk natuurlijk, maar ik heb hierdoor geen fijne tijd gehad. Ik kon mijn dochter niet verzorgen en nauwelijks lekker bij me houden. Als ik niet aan het kolven was (daar waren ze best dwingend en streng over) dan werd ik wel weer gestoord omdat ik weer getest moest worden. Ook werd er constant met mijn medicijnen en doseringen gerommeld, maar mijn bloeddruk daalde maar niet. Ik sliep nauwelijks en had 8 dagen lang een vreselijke hoofdpijn. Heel frustrerend, want ik kreeg zelf heel sterk het idee dat alles puur stress was. Onze dochter was op een gegeven moment ontslagen, maar we konden niet lekker naar huis vanwege mij. Meerdere malen gaf ik aan dat ik thuis veel meer tot rust zou komen. Uiteindelijk werd ik ook ontslagen en konden we naar huis.

Vera’s eerste twee jaar

Eindelijk rust, dachten we. En Vera was ook echt een schatje. Wat waren we vanaf het eerste moment gek van verliefdheid! Maar het duurde niet lang of we begonnen ons te realiseren dat ze best veel huilde. En ‘best veel’ werd na een tijdje zo’n 10 uur per dag. Ik heb me nog nooit zo machteloos gevoeld en heb heel wat dagen met haar mee zitten janken. Tot ik op een dag een bult in haar lies ontdekte. Toen ging het balletje rollen en bleek ze zo veel te huilen, vanwege een liesbreuk. Hier is ze aan geopereerd toen ze 4 maanden was, ondanks dat mij in de eerste instantie werd verteld dat ik het uit moest zitten tot ze één zou zijn. Ik ben zo dankbaar dat er een dokter is geweest die heeft ingezien dat dit niet langer zo kon. Het huilen hield na de operatie geleidelijk op. Wat een verademing! Wel bleek ze al gauw een behoorlijk pittige tante te zijn, waar ik dagelijks veel mee te stellen heb. Ik ben een thuisblijfmoeder met een eigen bedrijf en ik zeg heel eerlijk dat ik dit best wel zwaar vind.

tweede kind baby

Een tweede kind?

Na dit alles zijn mijn man en ik het er beide over eens. Even geen tweede kind en misschien wel nooit meer. Wij zien op dit moment niet hoe we dat zouden moeten doen en bij mij speelt er ook angst mee. Angst dat mijn hoge bloeddruk weer alles in de soep gooit en alles precies hetzelfde zal verlopen als bij de eerste. Ieder week controle, in de thuisopname en een dikke week in het ziekenhuis. En vervolgens een tweede kind met hetzelfde temperament als de eerste. Ik hou van haar met heel mijn hart, ik lach me kapot om haar humor en het is ontzettend fijn om moeder te zijn van zo’n leuk meisje. En in principe lijkt mij een broertje of zusje voor mijn dochter echt geweldig. Maar op dit moment zijn wij allebei van mening dat De Mini dan eerst maar eens naar de basisschool moet. En dan kijken we even hoe de situatie voelt.

Ik sta er altijd van te kijken als ik verhalen hoor van zwangerschappen en bevallingen die nog veel heftiger zijn dan mijn verhaal en dat die moeder dan zegt: “Ik wilde meteen alweer een tweede!”. Zijn wij dan zo zwak? Ik hoor wel eens van mensen dat we ons niet druk moeten maken en dat het helemaal niet zeker is dat het zich allemaal herhaalt. Maar wat als dat wel zo is? Moeten we dat risico echt nemen, terwijl we nu ook al hebben wat we dolgraag wilden?

Wat is jullie mening hierover? Stel ik me aan? Of herkennen jullie dit misschien wel?

Meer lezen

7 Comments

  1. Na het lezen van je bericht ben ik geraakt. Ik heb pe/hellp gehad en heb na mijn bevalling ook in het ziekenhuis gelegen. Hoge bloeddruk wordt heel serieus genomen en zoals ik het nu lees ben je de dans van zwangerschapsvergiftiging ontsprongen. Helaas zette dit bij mij door.. Maar ik kijk ook niet terug naar een fijne tijd. Geen kraamweek, aldaarna een huilende baby vanwege kma.. ze is nu 9 maanden en langzaam krijgen wij weer wat ademruimte. Een tweede kindje? Nou; mogen we eerst even bijkomen van de eerste?! Volg je eigen gevoel en laat de rest maar lullen. Altijd zal je het in iemands ogen niet goed doen… dus blijf lekker dicht bij jezelf!

    1. Qua zwangerschapsvergiftiging kan je nog best wel eens gelijk hebben, dat ik de dans ontsprongen ben. Wat vreseselijk naar dat jij dit wel hebt mee moeten maken. Wat betreft geen kraamweek en huilende baby weet ik precies wat je hebt doorgemaakt. Ik hoop dat er nu meer rust in jullie gezin is. Heel erg bedankt voor je lieve reactie! xx

  2. Nee joh meis, jullie weten zelf het beste wat je voelt. Uiteindelijk mag de rest van de wereld een tweede kindje misschien een fantastisch idee vinden, jij moet hem of haar dragen. Het is compleet aan jou en je man of je het risico wil nemen dat het nog eens zo gaat (en volgens mij is dat alleen maar verstandig wanneer je kinderwens groter is dan de angst voor herhaling). Aan niemand anders. En één kind kan net zo goed je gezin compleet maken. Als jullie het genoeg vinden, dan is het ook genoeg. Belangrijkste is dat je erachter staat.

  3. Het is toch geen teken van zwakte om het (misschien voor altijd) bij 1 kind te willen houden? Lijkt mij juist een teken van zelfinzicht. Ik heb (onverwacht) een hele zware medische zwangerschap gehad met pré-eclampsie als toetje. Pittige kraamtijd, een temperamentvol (maar fantastisch) kind. Ons is een 2e min of meer afgeraden. Mijn hart is groot genoeg voor meer kinderen, maar het risico op herhaling is te groot. Laat mensen maar praten. Jullie gezin, jullie beslissing.

    1. Dankjewel Romy! Wat herken ik ontzettend wat je zegt… Niet normaal!

  4. Francisca says:

    Hey, binnen mijn familie en vriendinnen (en één vriendin haar zussen idem) ken ik moeders met hoge bloeddruk en kans op herhaling is vrij groot helaas. Dus ik zou zeggen blijf lekker trouw aan jullie gevoel! Jullie kennen jullie situatie het beste en mocht het toch hevig gaan kriebelen dan kunnen jullie je er op voorbereiden en er op instellen. Karakter van jullie kindjes zullen dag en nacht verschillen, hier één huilbaby, één wolk van een baby en een baby die veel wakker was maar verder wel redelijk rustig. Veel geluk met Vera!

    1. Wat een heerlijk verfrissend eerlijke reactie, Francis! Dankjewel! <3

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.