Mijn gedachten over een tweede kind

Iedere moeder zal het wel herkennen. Je kind is nog maar net geboren en de vraag wanneer het tweede kind komt, wordt al gesteld. Nou gebeurde dat bij ons niet direct gelukkig, maar zo langzamerhand beginnen sommige mensen om ons heen zich toch af te vragen of wij een tweede kind zouden willen. En dat is oké! Als mensen er op een normale manier geïnteresseerd in zijn, wil ik daar best over praten. We zijn dan ook allebei heel duidelijk over het antwoord. Op dit moment komt er geen tweede en we weten ook niet of dat ooit gaat gebeuren. Om uit te leggen waarom, zal ik het één en ander moeten vertellen over de gebeurtenissen van de afgelopen 2 à 3 jaar.

Mijn eerste zwangerschap

Zwanger worden is voor ons geen vanzelfsprekend iets geweest. Zo’n tweeënhalf jaar heeft het voor ons geduurd voordat de zwangerschapstest een positieve uitslag gaf. Op het randje, want als die ronde niet zou zijn gelukt, zouden we officieel de medische molen in gaan. Al bij 6 weken zwangerschap werd er bij mij een hoge bloeddruk geconstateerd. En omdat ik een paar maanden eerder een miskraam had gehad, moest ik al gauw iedere week komen voor controle. Dat gaf best wat stress in mijn leven, omdat ik niet begreep waar de hoge bloeddruk vandaan kwam. Ik drink al jaren geen druppel alcohol, ik heb nooit gerookt en ik was wel wat te zwaar, maar niet heel overdreven. Ondanks mijn onrust, ging de zwangerschap heel relaxed.

Thuisopname

Rond mijn 35e zwangerschapsweek veranderde dat. En naar mijn mening op een hele vervelende manier. Een paar dagen eerder had de arts wat zorgen geuit, omdat de afmeting van de beentjes en de buikomtrek wat aan de lage kant was. Er werd getest of de baby genoeg voedingsstoffen via de navelstreng kreeg en dat bleek goed. Toch kreeg ik een paar dagen later een telefoontje of ik direct naar het ziekenhuis wilde komen om een hartfilmpje van de baby te maken en mijn bloeddruk langdurig te testen. Ik ben hier enorm van geschrokken, omdat eerst alles goed leek. Na een paar dagen later weer hetzelfde onderzoek, werd besloten dat ik vanaf nu totaan de bevalling het huis niet meer mocht verlaten, alleen nog maar op de bank mocht liggen en elke dag thuis door iemand van de thuiszorg zou worden gecontroleerd. Ik kwam in de thuisopname terecht. Een zeer vervelende periode.

tweede kind zwanger

Bevalling & kraambed

Na mijn bevalling heb ik voor mijn gevoel door dit alles ook geen fijne kraamtijd gehad. We moesten 8 dagen in het ziekenhuis verblijven. In de eerste instantie omdat onze dochter veel en véél te mager was en op gewicht moest komen, maar ook omdat mijn hoge bloeddruk blijkbaar voor het ziekenhuispersoneel een raadsel bleef wat opgelost moest worden. Begrijpelijk natuurlijk, maar ik heb hierdoor geen fijne tijd gehad. Ik kon mijn dochter niet verzorgen en nauwelijks lekker bij me houden. Als ik niet aan het kolven was (daar waren ze best dwingend en streng over) dan werd ik wel weer gestoord omdat ik weer getest moest worden. Ook werd er constant met mijn medicijnen en doseringen gerommeld, maar mijn bloeddruk daalde maar niet. Ik sliep nauwelijks en had 8 dagen lang een vreselijke hoofdpijn. Heel frustrerend, want ik kreeg zelf heel sterk het idee dat alles puur stress was. Onze dochter was op een gegeven moment ontslagen, maar we konden niet lekker naar huis vanwege mij. Meerdere malen gaf ik aan dat ik thuis veel meer tot rust zou komen. Uiteindelijk werd ik ook ontslagen en konden we naar huis.

Vera’s eerste twee jaar

Eindelijk rust, dachten we. En Vera was ook echt een schatje. Wat waren we vanaf het eerste moment gek van verliefdheid! Maar het duurde niet lang of we begonnen ons te realiseren dat ze best veel huilde. En ‘best veel’ werd na een tijdje zo’n 10 uur per dag. Ik heb me nog nooit zo machteloos gevoeld en heb heel wat dagen met haar mee zitten janken. Tot ik op een dag een bult in haar lies ontdekte. Toen ging het balletje rollen en bleek ze zo veel te huilen, vanwege een liesbreuk. Hier is ze aan geopereerd toen ze 4 maanden was, ondanks dat mij in de eerste instantie werd verteld dat ik het uit moest zitten tot ze één zou zijn. Ik ben zo dankbaar dat er een dokter is geweest die heeft ingezien dat dit niet langer zo kon. Het huilen hield na de operatie geleidelijk op. Wat een verademing! Wel bleek ze al gauw een behoorlijk pittige tante te zijn, waar ik dagelijks veel mee te stellen heb. Ik ben een thuisblijfmoeder met een eigen bedrijf en ik zeg heel eerlijk dat ik dit best wel zwaar vind.

tweede kind baby

Een tweede kind?

Na dit alles zijn mijn man en ik het er beide over eens. Even geen tweede kind en misschien wel nooit meer. Wij zien op dit moment niet hoe we dat zouden moeten doen en bij mij speelt er ook angst mee. Angst dat mijn hoge bloeddruk weer alles in de soep gooit en alles precies hetzelfde zal verlopen als bij de eerste. Ieder week controle, in de thuisopname en een dikke week in het ziekenhuis. En vervolgens een tweede kind met hetzelfde temperament als de eerste. Ik hou van haar met heel mijn hart, ik lach me kapot om haar humor en het is ontzettend fijn om moeder te zijn van zo’n leuk meisje. En in principe lijkt mij een broertje of zusje voor mijn dochter echt geweldig. Maar op dit moment zijn wij allebei van mening dat De Mini dan eerst maar eens naar de basisschool moet. En dan kijken we even hoe de situatie voelt.

Ik sta er altijd van te kijken als ik verhalen hoor van zwangerschappen en bevallingen die nog veel heftiger zijn dan mijn verhaal en dat die moeder dan zegt: “Ik wilde meteen alweer een tweede!”. Zijn wij dan zo zwak? Ik hoor wel eens van mensen dat we ons niet druk moeten maken en dat het helemaal niet zeker is dat het zich allemaal herhaalt. Maar wat als dat wel zo is? Moeten we dat risico echt nemen, terwijl we nu ook al hebben wat we dolgraag wilden?

Wat is jullie mening hierover? Stel ik me aan? Of herkennen jullie dit misschien wel?

Share: